යාචකයෝ...

නේක අරමුණු දරන්

මුසපත්ව ඇති දනන්

නැවතුනත් මොහොතකට

නැවතුමේ සෙවන යට

රියක් එන තුරු යනෙන..

ඔවුන්ගේ අඳ නෙතින්

මග බලන රිසියෙන්

ඔවුන් දෙස මුව යොමන

හිරු එලිය නොම දකින,

ඔහුට එය නිවහනයි..

දිගු සසර ගමනේ

එකම අරමුනක් වෙත

අපි එකට යන නමුත්,

මේ පුංචි මාවතේ

දුර පෙනෙන අරමුණක්

නොමැති එක චරිතයක්

පමණක්ම නොවෙද ඔහු...

 

නුඹේ පෙම කළ හදිය...

දුර බලා හිඳින නෙතු

පිය ගසන ඇසිල්ලක

නුඹ රුවම මා වෙතට

රැගෙන එන අපූරුව…

එවිට හද පුරාවට

කිතිකවා නැගෙන පෙම

ගතම පුබුදන කලක

මුවින් සඟවනු කෝම…

තනිව හිනැහෙනා මට

සිනහ වෙන මිතුරන්ට

විහිලු කරනා උන්ට

වෙන කුමක් කියනෙම්ද..

"නුබේ ආලය මහට

කරපු හදියක්ම මිස"

තේරුම් ගතිමි..

වියලෙනා සිත්    මලට

සිහිල් පින්නක්  ලෙසට

මව් පියන්ගෙන්    මහට

ලැබෙන ආලේ     යසට

උඬගු ඔබගේ     පෙමට 

වඩා වටිනවා...       මට

 

නොසැලෙන්න...

පුංචි දිය බිංදුවක්

මහා තද ගල් කුලක

ගැටී විසිරී ගි‍යද…

මේ පුංචි දිය බිංදු

කල් යද්දි ගල්කුලේ

සිදුරු හාරනු නොවෙද….

අපිත් නොසැලෙන ලෙසක

සිටියොතින් අරමුණක

උදා වෙන මතු දිනක

ජයගන්න බැරි වෙයිද....

 

අහිමි වූ කඳුළ...

මගේ පෙම් හැඟුම් ඔබ මිතුදමින්   වෙලද්දී
ගොලුවෙච්ච වදන් හදවතේ පොර   බඳද්දී
මගතොටේ හමු වෙලා ඔබ සිනහ   නගද්දී
නැගුණු කඳුළත් ගිලිහුනා මට         රිදුම් දී

විභාග ප්‍රතිඵලය..

එකම කොලයක රැඳුන

සිනහ රැඳි දෙනෙත ලඟ

කඳුලු බිඳු රැඳි නෙතඟ

කියයි ප්‍රතිඵලයෙ රඟ

 

ගංගාව..

පිපාසාව සංසිඳිමින්,

ගලා ගියත් නුඹ පෙර දින,

මහසයුරට එක් වී අද,

බොන්නට බැරි ලෙස ලුනු රස,

උනේ කෙලෙස උඩඟු විලස...